Hallo lieve mensen,
De laatste tijd ben ik vaak aan een nieuwe blog gestart,
maar heb ik ze nooit af gemaakt of online gezet, met dank aan mijn perfectionistische ik. Maar nu schrijf ik deze blog
en ga ik ‘m zonder ook maar iets te veranderen online zetten.
Ik weet dat er
echt een gat van zo’n 5 maanden tussen mijn laatste blog en deze blog zit, maar
ik hoop dat jullie mij daarvoor zullen vergeven ;p
Misschien dat ik later nog wel
een mooi verslagje zal schrijven over al mijn tripjes waar ik jullie nog niet
over verteld heb; zoals mijn trips naar Jogjakarta, Dieng Plateau, Pulau
Seribu, Bandung, Bali, Makassar, Toraja, VEEL!!. Maar voor nu houd ik het even
bij het heden:
Nog één maand en 2 weken... de tijd gaat nu echt veel te
snel. De laatste normale schooldag was een verdrietig moment voor mij… die dag
gaf ik ook een afscheid speech voor mijn school. Het idee dat ik niet meer
dagelijks daar met mijn vrienden in de klas zal zitten en dat mijn geweldige
ervaring op mijn school hier nu alweer bijna voorbij is, ja dat is naar. Deze
week hebben alle klassen in mijn leerjaar, waaronder mijn klas dus ook, de laatste
toets week. De eerste dag van de toets week heb ik mee gedaan; een biologie en
een Engels toest.
De rest van de toets week dagen ben ik niet verplicht
geweest mee te doen met alle toetsen en was ik vrij om die dagen zelf in te
vullen met de dingen die ik nog graag wilde doen.
Een dag ben ik samen met twee vrienden (Udra en Jaka) naar
het centrale postkantoor van Jakarta geweest. Samen hebben we een paar
postcards geschreven aan onze internationale vrienden en hebben we die op de
post gedaan. Het is mij namelijk al vaak gebeurd dat de kaartjes die ik vanuit
mijn woonplaats Serpong heb opgestuurd nooit zijn aangekomen in Nederland.
Waarschijnlijk zijn ze ergens onderweg of op het postkantoor zelf kwijtgeraakt.
Vandaar dat ik nu met mijn vrienden direct naar het centraal postkantoor ben
gegaan zodat er hopelijk een minder grote kans is dat mijn postkaartjes weer
kwijtraken.
Een andere dag ben ik samen met mijn gastmoeder (mami) en
mijn gastzusje (Alsha) naar Tanah Abang geweest. Tanah Abang is een gebied in
het centrum van Jakarta waar je voor een lagere prijs kleding en andere spullen
kan vinden. Het is misschien niet de
meest veilige en hygiënische buurt, maar ik vind het altijd wel weer een gave
ervaring om daarnaartoe te gaan.
Vanuit het treinstation Tanah Abang staken we de straat
over en kwamen we in kleine straatjes terecht. Zoveel mensen op elkaar, de
geuren die ik rook zijn onbeschrijfelijk, het is er benauwd en van alle kanten
werd ik nageroepen en aangestaard. Met mijn rugzak tegen mijn borst gedrukt
probeerde ik mami en Alsha te volgen, maar zij gingen echt met een sneltreinvaart
door die menigte. Mensen botsen tegen mij aan en duwen mij voort in de menigte.
Voor een moment dacht ik dat ik mami en Alsha uit het oog was verloren, maar
toen zag ik aan het einde van de straat mami’s felrode hijab (hoofddoek) en haar wapperende
handje, als teken dat we linksaf zouden slaan. Na een stuk of 6 keer een ander
straatje ingegaan te zijn kwamen we uit bij de Mall van Tanah Abang. Dit is een
groot gebouw waar heel veel kleding voor een lagere prijs te vinden is; vandaar
dat het er dus ook dagelijks zo ontzettend druk is! Zó veel mensen, echt niet
normaal! Ook binnen in de mal moet je jezelf door de menigte persen. In de mall
zijn het ook smalle straatjes met aan beide kanten miniwinkeltjes en dan zijn
er zo’n 8 verdiepingen. Ik vind het altijd leuk om te zien hoe mensen daar
opzoek gaan naar nieuwe kleding of wat dan ook en hoe het er dan aan toe gaat.
Vooral het moment dat mensen altijd proberen de prijs nog meer naar beneden te
halen; daar is mijn host moeder ook altijd zo goed in! ‘nggak bapak, itu mahal
banget, terlalu mahal!’ à
‘nee meneer, dat is zó duur, veel te duur!’.
Mensen onderhandelen constant over
de prijs, het is soms echt net een kippenhok.
Ik heb daar een
aantal leuke dingen gekocht, net als mami en Alsha. Zo’n 4,5 uur hebben we daar
in dat gebouw rondgelopen. Het begon al middels weer donker te worden toen we
uit het gebouw kwamen. Het was daarom een nog grotere uitdaging om weer door
die kleine straatjes richting het station terug te lopen.
Een andere dag ging ik met een aantal AFS (mijn
uitwisselingsorganisatie) vrienden naar een pretpark in Jakarta (Dufan
Fantasia). Het was een erg mooie dag! De zon was niet al te erg aanwezig en
daardoor was de temperatuur dus ook een stuk aangenamer. We hadden wel, niet
heel erg slim, een dag uitgekozen dat alle universiteiten en vrije dag hadden.
Het was dus ook echt super druk! We hebben langer in de wachtrijen gestaan dan
dat we überhaupt in de attracties gezeten hebben. Maar wanneer je dicht bij
Jakarta woont is het volgens mijn vrienden een ‘must’ om naar Dufan geweest te
zijn, dus hiermee kan ik ‘naar Dufan gaan’ van mijn bucketlist afstrepen. Het
was super om mijn AFS vrienden weer gezien te hebben. Het is altijd zo gezellig
wanneer we weer samen komen! Maar voor mij was het afscheid dat we na dat dagje
Dufan namen, een beetje onwennig. Ik weet dat de eerstvolgende keer dat we
elkaar weer zullen zien op het eindkamp van AFS zal zijn, in onze laatste week
in Indonesië (…)
Drie andere dagen ging ik naar de school ‘Al-Falakiya’ met
Sabrina, mijn vriendin uit Duitsland die nu in Bogor woont. De Al-Falakiya is een
islamitische boardingschool. Voor de genen die niet weten wat het begrip
‘boardingschool’ inhoud; een boardingschool is een school waar de leerlingen
ook wonen. Ze gaan na hun schooldag niet naar huis, maar wonen daar met z’n
alle. Alleen in de vakanties gaan sommige leerlingen naar hun eigen families.
Samen met Sabrina heb ik daar, met alle andere leerlingen,
geleefd voor drie dagen. Van ons werd verwacht om een hoofddoek te dragen en
afdekkende kleding, wat voor ons geen enkel probleem was. Ik sliep samen met
Sabrina op de kamer met de jongere kindjes (rond 7 jaar oud). Het was zo
schattig hoe die kindjes ons alles wilden leren en alles wilden laten zien over
hun leven daar! Zij lieten ons zien hoe zij bidden, ze probeerden ons de
gebeden te leren en hoe we als goede moslima’s moesten leven. Ook kregen we van
een godsdienstleraar op die school les over de Islam en kregen we les om het
Arabisch schrift te kunnen lezen (dat was best wel moeilijk!) Ik zal deze
ervaring nooit vergeten! Hoe blij die kindjes waren en hoe graag ze alles met
ons wilden delen. Iedereen daar was ook zo ontzettend vriendelijk en
behulpzaam! Ze wilden ons alles vertellen over hun religie. Na die drie dagen
moesten we dan ook weer afscheid nemen van alle nieuwe vrienden die we daar
gemaakt hadden. In die drie dagen hebben we zo’n mooie band opgebouwd met die
lieve leerlingen daar, dat het afscheid nemen niet makkelijk en ook voor velen
emotioneel was...
Een héle mooie ervaring!
Soms moeten we nog langskomen op school voor een
paar losse opdrachten, maar dat is het dan ook wel. Aanstaande vrijdag ga ik
afscheid nemen van alle docenten en hopelijk zie ik nog een paar van mijn
vrienden op school. Met mijn klas gaan we ook nog een afscheidsfeest houden,
afscheid nemend van onze klas (XI MIA 5) en van mij (het is nog een verassing
wanneer dit zal plaatsvinden).
Ow ow en volgende week begint de ‘puasa’, ook wel de
vastentijd; Ramadan, zoals jullie die vast wel allemaal kennen. Gedurende een
maand zullen de moslims bij daglicht niet eten en drinken. Deze maand zal ik
ook mee vasten en bepaalde dagen een hoofddoek dragen, om zo ook een idee te
krijgen hoe het is om te leven als een moslima in de vastentijd. Ik zal kijken
naar mijn gastfamilie hoe zij 5x per dag zullen bidden, zo interessant! Normaal
bidden ze ook 5x per dag, maar het gebed blijkt anders te zijn tijdens de
Ramadan.
Maar ik weet, dat ik na 2 weken puasa van gastgezin moet
wisselen door bepaalde omstandigheden. Ik ben er nog niet zeker van wie mijn
nieuwe gastgezin voor zo’n 2-3 weken zal worden, dat is dus erg spannend! Ik
vind het wel jammer dat ik vervroegd weg moet uit mijn lieve gastgezin… dus de
komende maand zal niet een makkelijke maand zijn. Ik ga meedoen met de Ramadan
en vervroegd afscheid nemen van mijn lieve gastfamilie…
Later zal ik nog wel een verslag schrijven. Geniet van
jullie dag <3
xAnnélène
