Het is nu wel een erg lange tijd weer geleden dat ik via
deze blog wat van mij laat horen… ik weet het (: Toen ik vertelde aan ex
exchange students dat ik een blog wilde gaan bij houden, wensten zij mij veel
succes. Wanneer je een uitwisseling doet is een blog in het begin heel leuk,
exciting en alles, maar na verloop van tijd vergeet je het omdat je minder met
thuis bezig gaat zijn en je meer gaat focussen op het leven hier. Dit is ook
een reden dat ik niet meer zoveel schrijf. Nu ik zo’n 3 maanden in Indonesië
leef, leef ik hier ook echt. Ik ben met mijn hoofd steeds minder in Nederland;
maar dat wil niet zeggen dat ik jullie vergeet… Af en toe mis ik thuis,
Nederland echt… Ik heb een aantal momenten gehad dat ik heimwee als nooit
eerder heb ervaren, maar gelukkig waren mijn vrienden, mijn familie hier en
mijn leraren er voor mij.
Een vriendin van mij vertelde mij dit: “Je gevoel van
heimwee is terecht, je bent voor een lange tijd gescheiden van jouw ‘thuis
thuis’ en familie, maar het is beter om afleiding te zoeken. Nu mis je
misschien thuis, ben je daar veel mee bezig en voel je je verdrietig, maar je
kan je beter focussen op het genieten van het hier zijn. Want wanneer je weer
in Nederland bent weet ik zeker dat je het leven hier zult gaan missen, want je
hebt het hier goed voor elkaar. Geniet nu van het hier zijn en ga er 100% voor,
dan zal je later geen spijt hebben. Over 8 maanden keer je weer terug naar je
normale leventje in Nederland en dan kun je vol trots terug kijken op jouw jaar
hier. Geniet van het hier zijn; een jaar klinkt misschien lang, maar het vliegt
voorbij…”
Deze woorden hebben mij geïnspireerd om elke keer uit die
sleur van heimwee te komen, het helpt mij echt. Het is ook goed te realiseren
dat mijn leven hier maar voor tijdelijk is, wat een erg vreemd idee is. In deze
drie maanden heb ik weer zoveel nieuws geleerd, gezien en vele nieuwe mensen
leren kennen. Elke avond als ik in bed lig neem ik een moment om mij te
realiseren hoe dankbaar ik voor alles ben. Dat ik de mogelijkheid heb om een
jaar hier te zijn en deze ervaring te kunnen hebben, ik blijf het zeggen… ik
val in herhaling, ik weet het. Maar het is echt echt waar.
Maar goed, ik denk dat jullie misschien wel nieuwsgierig
zijn naar meer (: Hhhmm laat ik beginnen met mijn verjaardag, een maand
geleden. Dit was een dag om nooit te vergeten, de leukste verjaardag van mijn
leven. Toen ik wakker werd hing er een vreemde, geheimzinnige sfeer thuis.
Iedereen probeerde een verassing te verbergen maar ik kon het al in hun ogen
lezen, echt heel schattig haha. Toen ik aan mijn ontbijt zat kwam mijn familie
met z’n alle met een mooie taart aanlopen en ze zongen een Indonesisch
verjaardags liedje voor mij, zo lief! Diezelfde geheimzinnige sfeer hing in
school toen ik aankwam. Mijn klasgenootjes probeerden mij af te leiden en mij
weg van de klas te houden. Ze hadden het schoolbord mooi versierd en hadden ook
een taart voor mij meegebracht… mijn hartje smolt. Na school ging ik niet naar
huis om mijn verjaardag met mijn familie te vieren, want ik had een andere
activiteit. Na school ging ik met ons schoolkoor naar een theater om op te
treden; musikalisasi puisi. Dat wil zeggen dat we van bestaande Indonesische
poëzie een liedje maken en dat dan zingen. Ik vind dit een heel erg leuke
manier om de taal van Indonesië te leren. Die dag vierde ik dus mijn verjaardag
met mijn familie en vrienden én stond ik die avond in theater <3 Echt een
super dagje. Maar wat normaal een traditie is onder de mensen in Indonesië als
het iemand zijn verjaardag is, is dat de jarige job een bad van koffie, meel en
rauwe eieren krijgt. Wekelijks hoor ik gegil in de school en zie ik mensen
rennen, dit is omdat de vieze jarige dan zijn vrienden achterna rent om ze een
liefdevolle knuffel te geven. Maar ik had mijn vrienden vriendelijk verzocht
mij deze traditie te besparen omdat ik die avond in theater zou staan en haar
vol koffie, meel en rauwe eieren dan niet zo’n leuk idee is. Ik was ook zo
trots op mijzelf dat ik die avond een heel liedje in Bahasa Indonesia kon
zingen. Want 5 dagen voor die dag had de ‘musikalisasi puisi’ groep mij
gevraagd of ik mee wilde doen. Ik had dus 5 dagen de tijd om dat liedje te
leren, wat in het begin onmogelijk voor mij leek. Maar ik ging de uitdaging aan
en heb elke dag geoefend.
Het was niet zo
makkelijk omdat het voor mij erg lastig is een liedje te zingen in een taal die
ik nog niet goed beheers. Maar na elke dag oefenen en het liedje tien tallen
keren luisteren was het mij gelukt.
Na dit optreden had die muziek groep mij weer uitgenodigd om
mee te doen met een optreden, maar deze keer gaven zij mij 3 nieuwe liedjes en
2 weken de tijd om ze in te studeren… Ik maakte er een schema voor en oefende
hard, maar het was vrij gecompliceerd… De dag van het optreden zelf wist ik de
tekst van de poëzie nog niet helemaal en raakte ik in de stress. Mijn vrienden
van de muziek groep begrepen niet waarom ik het niet kon, waarom het mij niet
was gelukt die liedjes te leren. Ik probeerde aan ze uit te leggen dat het
lastig is liedjes te leren in een taal die je nog niet helemaal beheerst, maar
nog steeds zagen zij het probleem niet in. Op dat moment besloot ik hen de
opdracht te geven om een Nederlands liedje (dochters- Marco Borsato) te leren
in één week en ze vonden het achteraf inderdaad toch een stuk moeilijker dan
verwacht, haha. De mensen om mij heen hier hebben grootse verwachtingen van
mij, omdat ik dé uitwisselingsstudent ben. Ik ben de aller eerste
uitwisselingsstudent in de geschiedenis van mijn school hier, dus iedereen is
opgewonden om mij zoveel mogelijk te laten doen, te leren en te laten zien.
Maar af en toe verwachten ze wel heel veel. Elke dag hoor ik dit: ‘Anne moet nu beter de taal van Indonesië
leren’. Veel mensen zijn verveeld om mij vooruit te helpen met Engels en willen
dat ik nu al zo goed als helemaal hun taal beheers, maar zover ben ik helaas
nog niet… Mensen hebben hier verwachtingen van mij die ik helaas niet kan
waarmake. Ze zien ook niet in dat het leren van een taal misschien ook wel meer
tijd nodig heeft van 3 maanden. Als ik mij 3 maanden volledig op de taal zou
storten zou ik het wel kunnen, maar de taal leren is niet het enige wat ik hier
doe. Ik heb hier veel activiteiten en ik krijg elke dag zo veel nieuwe
indrukken. Af en toe zit mijn hoofd te
vol en kan ik niet zo gemakkelijk de taal absorberen. Dit probeer ik constant
aan mensen uit te leggen, maar ze zien het niet in. Dus dan geef ik aan hen de
suggestie om eens voor een week Nederlands proberen te leren en te spreken. Ik
probeer de mensen hier in te laten zien dat je als exchange student geen
wonderkind bent en dat er veel veel op je afkomt elke dag. Door ze deze
‘opdrachten’ te geven probeer ik ze dit gevoel in te laten zien waardoor we
elkaar (hopelijk) beter kunnen begrijpen.
Maar naar mijn mening gaat mijn vooruitgang wat de taal
betreft wel goed. Ik begrijp al vrij veel en krijg steeds meer mee waar mijn
vrienden het op school over hebben, dit geeft mij ook meer aansluiting met ze.
Nu ik de taal leer heb ik het gevoel dat ik ook veel meer over de mensen en
over de cultuur kan leren. Mensen waarderen het ook heel erg als ik probeer hun
taal te spreken. Setiap hari sabtu siang, elke zaterdagmiddag, heb ik Bahasa Indonesia
les bersama, samen met, de andere uitwisselingsstudenten in de regio Jakarta.
Vrijwilligers van AFS Indonesia, regio Jakarta, helpen ons vooruit om onze taal
skills te verbeteren. De vrijwilligers zijn hele leuke mensen die zelf ook in
het verleden een ervaring hebben met het op uitwisseling gaan. Zij snappen hoe
wij ons voelen en weten ons op de juiste manier te helpen.
Ik zit nu in de klas deze blog te schrijven. Ik zou graag
aan jullie willen laten zien waar ik nu ben en hoe ik mij nu in deze omgeving
voel, maar dat gaat een beetje moeilijk. Ik kan het wel proberen te omschrijven
voor jullie. Guru fisikia saya, mijn natuurkunde leraar, staat nu aan de klas
nieuwe stof uit te leggen. De meeste van mijn klasgenoten doen mee, sommigen
slapen en de anderen werken voor zichzelf of doen iets anders waarvan ik niet
weet wat het is. We zitten aan houten oncomfortabele stoelen met een bureau die
eigenlijk te laag voor mij is waardoor ik altijd heel ongemakkelijk aan mijn
tafel zit. Ow mijn docente loopt nu weg. Mijn klasgenootjes heffen weer hun
stemmen maar gaan wel verder met hun werk. Het is nu 9:30 en we zijn op school
sinds 7:00. Het is alweer erg warm in de klas, maar gelukkig hebben we sinds
een aantal weken één ventilator in de klas. Nu loopt mijn docente weer de klas in en betalen
een aantal klasgenootjes voor hun straf: De vorige les waren zij niet aanwezig
in de les en het gevolg hiervan is dat zij de les erna voor de hele klas eten
moeten meenemen, dat wordt zo meteen uitgedeeld. Ik vind dat natuurlijk
helemaal niet erg J
haha.
Het is over het algemeen bekend dat uitwisselingsstudenten
tijdens hun uitwisselingsjaar aankomen in gewicht. De naam AFS van de uitwisselingsorganisatie
staat ook wel voor: ‘Another Fat Student’. Maar die ketting wil ik doorbreken.
Dit jaar heb ik als doel om goed voor mijn lichaam te zorgen, gezond te eten en
genoeg te bewegen. Het geeft mij een goed gevoel en ik voel mij een stuk fitter
dan de meeste mensen om mij heen. Over het algemeen zijn Indonesiërs namelijk
niet zo heel erg actief naam mijn idee. Voor de kortste afstanden lopen zij
niet maar pakken zij liever de scooter of motor. Het is af en toe ook wel meer
gevaarlijk om te lopen of om te fietsen hier. Ik heb een keer samen met een
vriend gefietst van zijn huis naar een Mall, maar fietsen hier is iets heel
anders dan in Nederland. Hier zijn er nauwelijks tot geen fietspaden en wordt
er niet zoveel rekening gehouden met fietsers.
Ooh mijn leraar wil nu dat ik mijn computer weg doe... Laat me alsjeblieft weten wat jullie van mijn blog vinden! Als jullie vragen hebben kun je ze altijd als reactie plaatsen! Ik beantwoord ze graag!
Heeeel veel liefs hier vanuit Indonesië,
xxAnnélène
