Beetje laat, maar het is het waard! (:

Hallo lieve mensen,

De laatste tijd ben ik vaak aan een nieuwe blog gestart, maar heb ik ze nooit af gemaakt of online gezet, met dank aan mijn perfectionistische ik. Maar nu schrijf ik deze blog en ga ik ‘m zonder ook maar iets te veranderen online zetten. 

Ik weet dat er echt een gat van zo’n 5 maanden tussen mijn laatste blog en deze blog zit, maar ik hoop dat jullie mij daarvoor zullen vergeven ;p 

Misschien dat ik later nog wel een mooi verslagje zal schrijven over al mijn tripjes waar ik jullie nog niet over verteld heb; zoals mijn trips naar Jogjakarta, Dieng Plateau, Pulau Seribu, Bandung, Bali, Makassar, Toraja, VEEL!!. Maar voor nu houd ik het even bij het heden:

Nog één maand en 2 weken... de tijd gaat nu echt veel te snel. De laatste normale schooldag was een verdrietig moment voor mij… die dag gaf ik ook een afscheid speech voor mijn school. Het idee dat ik niet meer dagelijks daar met mijn vrienden in de klas zal zitten en dat mijn geweldige ervaring op mijn school hier nu alweer bijna voorbij is, ja dat is naar. Deze week hebben alle klassen in mijn leerjaar, waaronder mijn klas dus ook, de laatste toets week. De eerste dag van de toets week heb ik mee gedaan; een biologie en een Engels toest.

De rest van de toets week dagen ben ik niet verplicht geweest mee te doen met alle toetsen en was ik vrij om die dagen zelf in te vullen met de dingen die ik nog graag wilde doen.

Een dag ben ik samen met twee vrienden (Udra en Jaka) naar het centrale postkantoor van Jakarta geweest. Samen hebben we een paar postcards geschreven aan onze internationale vrienden en hebben we die op de post gedaan. Het is mij namelijk al vaak gebeurd dat de kaartjes die ik vanuit mijn woonplaats Serpong heb opgestuurd nooit zijn aangekomen in Nederland. Waarschijnlijk zijn ze ergens onderweg of op het postkantoor zelf kwijtgeraakt. Vandaar dat ik nu met mijn vrienden direct naar het centraal postkantoor ben gegaan zodat er hopelijk een minder grote kans is dat mijn postkaartjes weer kwijtraken.

Een andere dag ben ik samen met mijn gastmoeder (mami) en mijn gastzusje (Alsha) naar Tanah Abang geweest. Tanah Abang is een gebied in het centrum van Jakarta waar je voor een lagere prijs kleding en andere spullen kan vinden.  Het is misschien niet de meest veilige en hygiënische buurt, maar ik vind het altijd wel weer een gave ervaring om daarnaartoe te gaan.

Vanuit het treinstation Tanah Abang staken we de straat over en kwamen we in kleine straatjes terecht. Zoveel mensen op elkaar, de geuren die ik rook zijn onbeschrijfelijk, het is er benauwd en van alle kanten werd ik nageroepen en aangestaard. Met mijn rugzak tegen mijn borst gedrukt probeerde ik mami en Alsha te volgen, maar zij gingen echt met een sneltreinvaart door die menigte. Mensen botsen tegen mij aan en duwen mij voort in de menigte. Voor een moment dacht ik dat ik mami en Alsha uit het oog was verloren, maar toen zag ik aan het einde van de straat mami’s felrode hijab (hoofddoek) en haar wapperende handje, als teken dat we linksaf zouden slaan. Na een stuk of 6 keer een ander straatje ingegaan te zijn kwamen we uit bij de Mall van Tanah Abang. Dit is een groot gebouw waar heel veel kleding voor een lagere prijs te vinden is; vandaar dat het er dus ook dagelijks zo ontzettend druk is! Zó veel mensen, echt niet normaal! Ook binnen in de mal moet je jezelf door de menigte persen. In de mall zijn het ook smalle straatjes met aan beide kanten miniwinkeltjes en dan zijn er zo’n 8 verdiepingen. Ik vind het altijd leuk om te zien hoe mensen daar opzoek gaan naar nieuwe kleding of wat dan ook en hoe het er dan aan toe gaat. Vooral het moment dat mensen altijd proberen de prijs nog meer naar beneden te halen; daar is mijn host moeder ook altijd zo goed in! ‘nggak bapak, itu mahal banget, terlalu mahal!’ à ‘nee meneer, dat is zó duur, veel te duur!’.

 Mensen onderhandelen constant over de prijs, het is soms echt net een kippenhok. 

Ik heb daar een aantal leuke dingen gekocht, net als mami en Alsha. Zo’n 4,5 uur hebben we daar in dat gebouw rondgelopen. Het begon al middels weer donker te worden toen we uit het gebouw kwamen. Het was daarom een nog grotere uitdaging om weer door die kleine straatjes richting het station terug te lopen. 

Een andere dag ging ik met een aantal AFS (mijn uitwisselingsorganisatie) vrienden naar een pretpark in Jakarta (Dufan Fantasia). Het was een erg mooie dag! De zon was niet al te erg aanwezig en daardoor was de temperatuur dus ook een stuk aangenamer. We hadden wel, niet heel erg slim, een dag uitgekozen dat alle universiteiten en vrije dag hadden. Het was dus ook echt super druk! We hebben langer in de wachtrijen gestaan dan dat we überhaupt in de attracties gezeten hebben. Maar wanneer je dicht bij Jakarta woont is het volgens mijn vrienden een ‘must’ om naar Dufan geweest te zijn, dus hiermee kan ik ‘naar Dufan gaan’ van mijn bucketlist afstrepen. Het was super om mijn AFS vrienden weer gezien te hebben. Het is altijd zo gezellig wanneer we weer samen komen! Maar voor mij was het afscheid dat we na dat dagje Dufan namen, een beetje onwennig. Ik weet dat de eerstvolgende keer dat we elkaar weer zullen zien op het eindkamp van AFS zal zijn, in onze laatste week in Indonesië (…)

Drie andere dagen ging ik naar de school ‘Al-Falakiya’ met Sabrina, mijn vriendin uit Duitsland die nu in Bogor woont. De Al-Falakiya is een islamitische boardingschool. Voor de genen die niet weten wat het begrip ‘boardingschool’ inhoud; een boardingschool is een school waar de leerlingen ook wonen. Ze gaan na hun schooldag niet naar huis, maar wonen daar met z’n alle. Alleen in de vakanties gaan sommige leerlingen naar hun eigen families.

Samen met Sabrina heb ik daar, met alle andere leerlingen, geleefd voor drie dagen. Van ons werd verwacht om een hoofddoek te dragen en afdekkende kleding, wat voor ons geen enkel probleem was. Ik sliep samen met Sabrina op de kamer met de jongere kindjes (rond 7 jaar oud). Het was zo schattig hoe die kindjes ons alles wilden leren en alles wilden laten zien over hun leven daar! Zij lieten ons zien hoe zij bidden, ze probeerden ons de gebeden te leren en hoe we als goede moslima’s moesten leven. Ook kregen we van een godsdienstleraar op die school les over de Islam en kregen we les om het Arabisch schrift te kunnen lezen (dat was best wel moeilijk!) Ik zal deze ervaring nooit vergeten! Hoe blij die kindjes waren en hoe graag ze alles met ons wilden delen. Iedereen daar was ook zo ontzettend vriendelijk en behulpzaam! Ze wilden ons alles vertellen over hun religie. Na die drie dagen moesten we dan ook weer afscheid nemen van alle nieuwe vrienden die we daar gemaakt hadden. In die drie dagen hebben we zo’n mooie band opgebouwd met die lieve leerlingen daar, dat het afscheid nemen niet makkelijk en ook voor velen emotioneel was...

Een héle mooie ervaring!

 Maar goed de toets week is nu voorbij en nu hebben we zo goed als ook al gewoon vrij.

 Soms moeten we nog langskomen op school voor een paar losse opdrachten, maar dat is het dan ook wel. Aanstaande vrijdag ga ik afscheid nemen van alle docenten en hopelijk zie ik nog een paar van mijn vrienden op school. Met mijn klas gaan we ook nog een afscheidsfeest houden, afscheid nemend van onze klas (XI MIA 5) en van mij (het is nog een verassing wanneer dit zal plaatsvinden).  

Ow ow en volgende week begint de ‘puasa’, ook wel de vastentijd; Ramadan, zoals jullie die vast wel allemaal kennen. Gedurende een maand zullen de moslims bij daglicht niet eten en drinken. Deze maand zal ik ook mee vasten en bepaalde dagen een hoofddoek dragen, om zo ook een idee te krijgen hoe het is om te leven als een moslima in de vastentijd. Ik zal kijken naar mijn gastfamilie hoe zij 5x per dag zullen bidden, zo interessant! Normaal bidden ze ook 5x per dag, maar het gebed blijkt anders te zijn tijdens de Ramadan.

Maar ik weet, dat ik na 2 weken puasa van gastgezin moet wisselen door bepaalde omstandigheden. Ik ben er nog niet zeker van wie mijn nieuwe gastgezin voor zo’n 2-3 weken zal worden, dat is dus erg spannend! Ik vind het wel jammer dat ik vervroegd weg moet uit mijn lieve gastgezin… dus de komende maand zal niet een makkelijke maand zijn. Ik ga meedoen met de Ramadan en vervroegd afscheid nemen van mijn lieve gastfamilie…

Later zal ik nog wel een verslag schrijven. Geniet van jullie dag <3

xAnnélène

3 bulan di Indonesia, 3 maanden in Indonesië

Het is nu wel een erg lange tijd weer geleden dat ik via deze blog wat van mij laat horen… ik weet het (: Toen ik vertelde aan ex exchange students dat ik een blog wilde gaan bij houden, wensten zij mij veel succes. Wanneer je een uitwisseling doet is een blog in het begin heel leuk, exciting en alles, maar na verloop van tijd vergeet je het omdat je minder met thuis bezig gaat zijn en je meer gaat focussen op het leven hier. Dit is ook een reden dat ik niet meer zoveel schrijf. Nu ik zo’n 3 maanden in Indonesië leef, leef ik hier ook echt. Ik ben met mijn hoofd steeds minder in Nederland; maar dat wil niet zeggen dat ik jullie vergeet… Af en toe mis ik thuis, Nederland echt… Ik heb een aantal momenten gehad dat ik heimwee als nooit eerder heb ervaren, maar gelukkig waren mijn vrienden, mijn familie hier en mijn leraren er voor mij.

Een vriendin van mij vertelde mij dit: “Je gevoel van heimwee is terecht, je bent voor een lange tijd gescheiden van jouw ‘thuis thuis’ en familie, maar het is beter om afleiding te zoeken. Nu mis je misschien thuis, ben je daar veel mee bezig en voel je je verdrietig, maar je kan je beter focussen op het genieten van het hier zijn. Want wanneer je weer in Nederland bent weet ik zeker dat je het leven hier zult gaan missen, want je hebt het hier goed voor elkaar. Geniet nu van het hier zijn en ga er 100% voor, dan zal je later geen spijt hebben. Over 8 maanden keer je weer terug naar je normale leventje in Nederland en dan kun je vol trots terug kijken op jouw jaar hier. Geniet van het hier zijn; een jaar klinkt misschien lang, maar het vliegt voorbij…”

Deze woorden hebben mij geïnspireerd om elke keer uit die sleur van heimwee te komen, het helpt mij echt. Het is ook goed te realiseren dat mijn leven hier maar voor tijdelijk is, wat een erg vreemd idee is. In deze drie maanden heb ik weer zoveel nieuws geleerd, gezien en vele nieuwe mensen leren kennen. Elke avond als ik in bed lig neem ik een moment om mij te realiseren hoe dankbaar ik voor alles ben. Dat ik de mogelijkheid heb om een jaar hier te zijn en deze ervaring te kunnen hebben, ik blijf het zeggen… ik val in herhaling, ik weet het. Maar het is echt echt waar.

Maar goed, ik denk dat jullie misschien wel nieuwsgierig zijn naar meer (: Hhhmm laat ik beginnen met mijn verjaardag, een maand geleden. Dit was een dag om nooit te vergeten, de leukste verjaardag van mijn leven. Toen ik wakker werd hing er een vreemde, geheimzinnige sfeer thuis. Iedereen probeerde een verassing te verbergen maar ik kon het al in hun ogen lezen, echt heel schattig haha. Toen ik aan mijn ontbijt zat kwam mijn familie met z’n alle met een mooie taart aanlopen en ze zongen een Indonesisch verjaardags liedje voor mij, zo lief! Diezelfde geheimzinnige sfeer hing in school toen ik aankwam. Mijn klasgenootjes probeerden mij af te leiden en mij weg van de klas te houden. Ze hadden het schoolbord mooi versierd en hadden ook een taart voor mij meegebracht… mijn hartje smolt. Na school ging ik niet naar huis om mijn verjaardag met mijn familie te vieren, want ik had een andere activiteit. Na school ging ik met ons schoolkoor naar een theater om op te treden; musikalisasi puisi. Dat wil zeggen dat we van bestaande Indonesische poëzie een liedje maken en dat dan zingen. Ik vind dit een heel erg leuke manier om de taal van Indonesië te leren. Die dag vierde ik dus mijn verjaardag met mijn familie en vrienden én stond ik die avond in theater <3 Echt een super dagje. Maar wat normaal een traditie is onder de mensen in Indonesië als het iemand zijn verjaardag is, is dat de jarige job een bad van koffie, meel en rauwe eieren krijgt. Wekelijks hoor ik gegil in de school en zie ik mensen rennen, dit is omdat de vieze jarige dan zijn vrienden achterna rent om ze een liefdevolle knuffel te geven. Maar ik had mijn vrienden vriendelijk verzocht mij deze traditie te besparen omdat ik die avond in theater zou staan en haar vol koffie, meel en rauwe eieren dan niet zo’n leuk idee is. Ik was ook zo trots op mijzelf dat ik die avond een heel liedje in Bahasa Indonesia kon zingen. Want 5 dagen voor die dag had de ‘musikalisasi puisi’ groep mij gevraagd of ik mee wilde doen. Ik had dus 5 dagen de tijd om dat liedje te leren, wat in het begin onmogelijk voor mij leek. Maar ik ging de uitdaging aan en heb elke dag geoefend.

 Het was niet zo makkelijk omdat het voor mij erg lastig is een liedje te zingen in een taal die ik nog niet goed beheers. Maar na elke dag oefenen en het liedje tien tallen keren luisteren was het mij gelukt.

Na dit optreden had die muziek groep mij weer uitgenodigd om mee te doen met een optreden, maar deze keer gaven zij mij 3 nieuwe liedjes en 2 weken de tijd om ze in te studeren… Ik maakte er een schema voor en oefende hard, maar het was vrij gecompliceerd… De dag van het optreden zelf wist ik de tekst van de poëzie nog niet helemaal en raakte ik in de stress. Mijn vrienden van de muziek groep begrepen niet waarom ik het niet kon, waarom het mij niet was gelukt die liedjes te leren. Ik probeerde aan ze uit te leggen dat het lastig is liedjes te leren in een taal die je nog niet helemaal beheerst, maar nog steeds zagen zij het probleem niet in. Op dat moment besloot ik hen de opdracht te geven om een Nederlands liedje (dochters- Marco Borsato) te leren in één week en ze vonden het achteraf inderdaad toch een stuk moeilijker dan verwacht, haha. De mensen om mij heen hier hebben grootse verwachtingen van mij, omdat ik dé uitwisselingsstudent ben. Ik ben de aller eerste uitwisselingsstudent in de geschiedenis van mijn school hier, dus iedereen is opgewonden om mij zoveel mogelijk te laten doen, te leren en te laten zien. Maar af en toe verwachten ze wel heel veel. Elke dag hoor ik dit:  ‘Anne moet nu beter de taal van Indonesië leren’. Veel mensen zijn verveeld om mij vooruit te helpen met Engels en willen dat ik nu al zo goed als helemaal hun taal beheers, maar zover ben ik helaas nog niet… Mensen hebben hier verwachtingen van mij die ik helaas niet kan waarmake. Ze zien ook niet in dat het leren van een taal misschien ook wel meer tijd nodig heeft van 3 maanden. Als ik mij 3 maanden volledig op de taal zou storten zou ik het wel kunnen, maar de taal leren is niet het enige wat ik hier doe. Ik heb hier veel activiteiten en ik krijg elke dag zo veel nieuwe indrukken.  Af en toe zit mijn hoofd te vol en kan ik niet zo gemakkelijk de taal absorberen. Dit probeer ik constant aan mensen uit te leggen, maar ze zien het niet in. Dus dan geef ik aan hen de suggestie om eens voor een week Nederlands proberen te leren en te spreken. Ik probeer de mensen hier in te laten zien dat je als exchange student geen wonderkind bent en dat er veel veel op je afkomt elke dag. Door ze deze ‘opdrachten’ te geven probeer ik ze dit gevoel in te laten zien waardoor we elkaar (hopelijk) beter kunnen begrijpen.

Maar naar mijn mening gaat mijn vooruitgang wat de taal betreft wel goed. Ik begrijp al vrij veel en krijg steeds meer mee waar mijn vrienden het op school over hebben, dit geeft mij ook meer aansluiting met ze. Nu ik de taal leer heb ik het gevoel dat ik ook veel meer over de mensen en over de cultuur kan leren. Mensen waarderen het ook heel erg als ik probeer hun taal te spreken. Setiap hari sabtu siang, elke zaterdagmiddag, heb ik Bahasa Indonesia les bersama, samen met, de andere uitwisselingsstudenten in de regio Jakarta. Vrijwilligers van AFS Indonesia, regio Jakarta, helpen ons vooruit om onze taal skills te verbeteren. De vrijwilligers zijn hele leuke mensen die zelf ook in het verleden een ervaring hebben met het op uitwisseling gaan. Zij snappen hoe wij ons voelen en weten ons op de juiste manier te helpen.

 Wat ik leuk vind aan het leven hier is dat geen enkele dag hetzelfde is. Elke dag gebeurt er wel iets totaal onverwachts, geen dag is volledig uit te stippelen; ook omdat Indonesiërs heel erg van spontaniteit houden. Ze zijn niet echt van de planning en van de tijd. Mijn klasgenoten hebben nog nooit een agenda gebruikt en keken verbaasd op toen ze zagen dat ik mijn weken wel uitstippel in mijn agenda. Ik begin ook steeds meer Indonesisch te worden. Ik ben al een stuk minder gestrest over tijd en alles, dat is een hele opluchting. Mensen maken zich niet druk als je een half uur of een uur later bent dan gepland. Ik merk dat ik over het algemeen sowieso een stuk minder gestrest ben. In Nederland streste ik veel over school en andere dingen, maar hier hoef ik ook niet perse te presteren op school. Ik moet wel meedoen met de les en het proberen te begrijpen maar ik hoef hier niet goede cijfers te halen om mee te nemen terug naar Nederland. Het gaat meer om de inzet en door op te letten in de les pik ik ook meer van de taal op en leer ik elke dag ook weer nieuwe dingen. Maar echt de les volgen kan ik nog niet…

Ik zit nu in de klas deze blog te schrijven. Ik zou graag aan jullie willen laten zien waar ik nu ben en hoe ik mij nu in deze omgeving voel, maar dat gaat een beetje moeilijk. Ik kan het wel proberen te omschrijven voor jullie. Guru fisikia saya, mijn natuurkunde leraar, staat nu aan de klas nieuwe stof uit te leggen. De meeste van mijn klasgenoten doen mee, sommigen slapen en de anderen werken voor zichzelf of doen iets anders waarvan ik niet weet wat het is. We zitten aan houten oncomfortabele stoelen met een bureau die eigenlijk te laag voor mij is waardoor ik altijd heel ongemakkelijk aan mijn tafel zit. Ow mijn docente loopt nu weg. Mijn klasgenootjes heffen weer hun stemmen maar gaan wel verder met hun werk. Het is nu 9:30 en we zijn op school sinds 7:00. Het is alweer erg warm in de klas, maar gelukkig hebben we sinds een aantal weken één ventilator in de klas. Nu loopt mijn docente weer de klas in en betalen een aantal klasgenootjes voor hun straf: De vorige les waren zij niet aanwezig in de les en het gevolg hiervan is dat zij de les erna voor de hele klas eten moeten meenemen, dat wordt zo meteen uitgedeeld. Ik vind dat natuurlijk helemaal niet erg J haha.

Het is over het algemeen bekend dat uitwisselingsstudenten tijdens hun uitwisselingsjaar aankomen in gewicht. De naam AFS van de uitwisselingsorganisatie staat ook wel voor: ‘Another Fat Student’. Maar die ketting wil ik doorbreken. Dit jaar heb ik als doel om goed voor mijn lichaam te zorgen, gezond te eten en genoeg te bewegen. Het geeft mij een goed gevoel en ik voel mij een stuk fitter dan de meeste mensen om mij heen. Over het algemeen zijn Indonesiërs namelijk niet zo heel erg actief naam mijn idee. Voor de kortste afstanden lopen zij niet maar pakken zij liever de scooter of motor. Het is af en toe ook wel meer gevaarlijk om te lopen of om te fietsen hier. Ik heb een keer samen met een vriend gefietst van zijn huis naar een Mall, maar fietsen hier is iets heel anders dan in Nederland. Hier zijn er nauwelijks tot geen fietspaden en wordt er niet zoveel rekening gehouden met fietsers.

Ooh mijn leraar wil nu dat ik mijn computer weg doe... Laat me alsjeblieft weten wat jullie van mijn blog vinden! Als jullie vragen hebben kun je ze altijd als reactie plaatsen! Ik beantwoord ze graag!

Heeeel veel liefs hier vanuit Indonesië,

xxAnnélène

Mijn eerste week op school

Hallo lieve lezers,

Ik heb eindelijk weer de tijd gevonden om even rustig te zitten en om mijn blog weer wat bij te werken. Ik heb het hier zó erg naar mijn zin :D Ik weet dat ik in de herhaling val maar ik blijf het zeggen;  ik heb de liefste host familie hier die ik mij maar wensen kan.
Deze dagen heb ik vele nieuwe mensen leren kennen. Ik heb dus ook vele nieuwe namen te onthouden, wat mij nog niet zo lukt... :x haha. Maar alle namen blijven beetje bij beetje meer in mijn hoofd hangen.
Sorry als mijn Nederlands in deze blog niet perfect is. Ik denk de hele dag in drie (tiga) talen; Engels, Nederlands en Bahasa Indonesia. Mijn hoofd is momenteel even een zooitje.

Deze week was mijn eerste week op school. Vorige week donderdag ging ik voor het eerst naar mijn school om alle administratieve dingen te regelen. Toen ik het schoolplein op liep hoorde ik al gelijk gegiechel en keken mensen mij verlegen aan; echt super schattig! Ook heb ik mij gelijk in de leraren kamer voorgesteld aan alle Guru's (leraren) met al het Bahasa Indonesia dat ik op dat moment kon, wat dus absoluut niet veel was. Maar glimlachen werkt altijd om je uit zulke momenten te redden.

Ik heb in totaal 5 uniforms:

• maandag-dinsdag: Grijze lange rok met een lichtblauw/witte blouse
• woensdag: Bruine lange rok met een bruine blouse
• donderdag: Batik uniform (Batik is een traditionele stofdruktechniek uit Azië) met een witte lange rok
• Vrijdag: moslim uniform; een lange witte rok met een wit wijde shirt met lange mauwen
• Nummer 5 is het sportuniform. Ondanks dat het gemiddeld elke dag zo'n 30 graden Celsius of hoger is dragen ze een sportuniform gemaakt van polyester met lange mauwen en een lange broek.

Deze uniforms zijn waaaarrm! Je moet ook nog onderkleding erbij aan om te voorkomen dat je kleding doorschijnt. Mijn school is ook nog extra milieu bewust en doet dus niet aan airconditioning... Zo zo warm. Ik heb nooit geweten dat zelfs mijn benen in zoverre konden zweten dat er druppeltjes zweet naar beneden kunnen lopen.

Ik begrijp ook niet zo heel veel van de lessen. Alle lessen worden gegeven in Bahasa Indonesia. Het is wel heel grappig om wiskunde en scheikunde in het Bahasa te krijgen. Je herkent wat de docent op het bord voordoet, maar de uitleg eromheen is abacadabra. Maar mijn klasgenootjes zijn allemaal super aardig en behulpzaam! Ik voel me na een week al helemaal comfortabel in mijn klas.

De eerste paar dagen voelde ik mij echt als een celeberty op school. Mensen die mijn naam door de hele school roepen en mensen die met mij op de foto willen. In het begin was dit echt heel raar! Ik weet dat dit met de tijd minder wordt, maar voor nu vind ik het wel grappig! (:

Alle mensen zijn hier ook gewoon zo aardig!! Ik heb al een lieve vriendengroep op mijn school.
We zijn samen naar een Mall en naar een karaoke bar geweest :D Dat was zó leuk. Binnenkort gaan we naar de bioscoop en er is een hiking group bij mij op school; het lijkt mij geweldig om met ze mee te gaan hiken. Morgen ga ik met een vriendin naar een park waar mensen speciaal naartoe komen om samen muziek te maken en om samen te zingen! Ik heb daar echt héél veel zin in!!

Elke ochtend rij ik achterop op mijn zusje (Yara) haar scooter. Het verkeer is een gekkenhuis hier! auto's (mobil) worden van links en rechts ingehaald en overal waar een gaatje te vinden is op de weg sjeest iedereen naartoe. Ik klamp me dan ook helemaal aan Yara vast.
Ik dacht dat leven naast Schiphol slecht voor je longen is, maar dat is niks vergeleken het leven hier. Je wilt niet weten hoeveel uitlaatgassen je binnenkrijgt; zelfs met het beschermende mondkapje.
Je ziet ook veel mensen met acné hier, dat komt voornamelijk door alle afvalstoffen die zijn opgehoopt in hun lichaam door alle uitlaatgassen van het verkeer.
Maar al met al vind ik het rijden op een scooter hier supergaaf!

Ik ben wel heel erg benieuwd ook naar de natuur van Indonesië. Ik ben nog het stedelijk gedeelte uit geweest in deze 2 weken. Mijn familie heeft plannen om waarschijnlijk naar Jogjakarta en Bali te bezoeken in onze vakanties! :D Ik zie daar héél erg naar uit!!

Ik ga nu mijn mami helpen met koken (:

Dankjewel voor het lezen van mijn blog! Als je vragen hebt, je kan ze altijd stellen door een comment achter te laten! Ik hoor graag van jullie! <3

Sampai jumpa lagi! :)

Ik ben thuis!

Hallo lieve lezers,

Mijn leven in Indonesië is nu dan echt begonnen. Gisteren was het einde van mijn introductie kamp en moest ik afscheid nemen van mijn vrienden... In deze vijf dagen zijn we best close geworden en dat maakte het afscheid best moeilijk.
Mijn papi en mijn broer Jumhur kwamen mij ophalen met de auto. Een maand geleden kreeg ik voor het eerst via social media contact met Jumhur. Het was echt heel erg leuk om hem voor het eerst in het echt te zien en te spreken! Mijn papi is ook echt een hele aardige man met een hele leuke aanstekelijke lach. Mijn mami is een hele lieve vrouw, een echte moeder. Mijn broertje Royhan en mijn zusjes Yara, Alsha en Jihan zijn echt super lief. Het contact is niet altijd even makkelijk doordat mijn Bahasa Indonesia nog niet zo goed is en doordat zij nauwelijks tot geen Engels kunnen. Dit is een goede reden voor mij om aan mijn Bahasa Indonesia te werken dus! (:
Ik had cadeautjes uit Nederland meegenomen voor mijn familie (halve inhoud van mijn koffer).      Ze waren zo dankbaar voor alles wat ik voor ze had meegenomen, vooral de stroopwafels vinden ze erg lekker. De zak drop hebben ze nog niet geopend... ik ben erg benieuwd wat ze daarvan zullen vinden!
Het huis zelf vind ik ook heel erg mooi! Ik heb een eigen kamer met een mooi bed, een bureau en een kast. Gelukkig heb ik ook een airconditioning in mijn kamer! Ik word dan 's ochtends misschien wel wakker zonder stem, maar het maakt de temperatuur op mijn kamer wel een stuk aangenamer om te slapen. Ik word wel helemaal lek geprikt door de muggen hier. In Nederland had ik anti-muggen spul gekocht, maar ze blijven mij lekker vinden. Gelukkig hebben mijn ouders nog wel wat anders wat hopelijk wel gaat werken!

Er zijn wel een paar dingen waar ik nog wel echt even aan moet wennen:
Het toilet is anders dan in Nederland. In Indonesië is het 'hurk' toilet' of ook wel 'squad' toilet erg populair. Ze gebruiken ook geen toiletpapier, maar een waterspuit of ze scheppen water uit een emmer met een waterschepje. Ik ben er nog niet echt helemaal over uit hoe die schep nou te gebruiken... haha. De meest gebruikelijke douche is ook gewoon een bak water met een waterschepje. Er is ook geen warm water. Maar geloof me; dat wil je hier ook gewoon niet. Met dit warme weer is een koude douche héérlijk!
Hier thuis hebben ze ook twee werksters. In Indonesië is dat heel gebruikelijk. Sommige huishoudens hebben meer dan vijf werksters. Toen ik voor het eerst het huis binnenstapte ontmoette ik onze werkster. Eerst dacht ik dat zij een van mijn zusjes was... Maar het blijkt dat zij onze werkster is; ze is slechts vijftien jaar oud, dat voelt heel erg onwennig. Het idee dat ik haar mijn vuile was moet geven en dat ik haar mijn bord en bestek moet laten wassen is heel vreemd... Ze kan geen Engels en is heel verlegen. Maar door middel van Google Translate kan ik een beetje met haar praten.
Waar ik ook nog aan moet wennen is het verkeer; het is echt heel chaotisch! Alles rijd kriskras door elkaar en je word van links en rechts ingehaald door andere auto's of door een van de véle scooters. Oh over scooters gesproken; vanaf volgende week maandag ga ik naar school! Ik ga bij mijn zusje Yara achterop de scooter om daar te komen. Ik vind het best wel spannend, alles daar is in Bahasa Indonesia. Ik zit ook bij Yara in de klas, dat voelt gelukkig wel heel vertrouwd.

Maar ik ga nu weer thuis socializen. Als jullie vragen hebben kun je ze altijd op mijn blog achterlaten zodat ik ze kan beantwoorden! (: Tot de volgende blog!

xxAnnélène Lammers

Mijn eerste dagen in Indonesië

Hallo lieve lezers,

Sorry voor mijn late verslag van mijn vertrek en eerste dagen. De laatste dagen waren zo vol en druk dat ik er gewoon niet aan toe ben gekomen om aan mijn blog te werken.

Maar nu even wat anders dan mijn excuses. Ik wil jullie graag vertellen hoe erg ik het hier naar mijn zin heb... Mijn eerste 5 dagen hier in Indonesië breng ik in het AFS welkomstkamp door. De vrijwillige begeleiders zijn allemaal jongeren die hier uit de omstreken komen. Sommigen hebben ook zelf een uitwisseling gedaan. Sommigen ook niet, maar die vinden het gewoon heel leuk om ons te begeleiden en helpen tijdens deze dagen.
Het welkomstkamp is puur ter voorbereiding op ons leven in Indonesië. We hebben lessen Bahasa Indonesia (de taal van Indonesië) gehad om al een beetje een basis te hebben.


Kamu dari mana? Waar kom je vandaan?
Saya dari Belanda. Ik kom uit Nederland

Nama kamu? Wat is jouw naam?
Nama saya Annélène. Mijn naam is Annélène

Kamu tinggal di mana? Waar woon je?
Saya tinggal di Tangerang Selatan. Ik woon in Tangerang Selatan (mijn nieuwe woonplaats)

Dit waren de eerste zinnen die wij leerden. Gisteren kregen wij de opdracht de straat op te gaan en lokale bewoners deze vragen te stellen. De drempel om iemand aan te spreken die niet dezelfde taal spreekt, is vrij hoog. Maar wanneer je over die drempel stapt en daarmee uit je comfortzone stapt, voel je je erna wel trots.

We kregen ook lessen in de Indonesische gebruiken. Door middel van oefeningen proberen de vrijwilligers ons in te laten zien hoe de mensen hier zijn en leven. Ze laten ons de verschillen inzien tussen de cultuur hier en die bij ons thuis en hoe ermee om te gaan.

Ik ben hier samen met zo'n 40 andere jongeren. Het is een heel erg leuke groep met veel verschillende culturen. Maar we hebben allemaal iets gemeen: we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Voor één schooljaar verlaten wij ons vertrouwde thuis en gaan wij dit avontuur aan. Morgen gaan wij ieder naar ons eigen gastgezin. Ik vind het wel heel erg spannend! Voor een maand heb ik contact met ze gehad en nu ga ik ze dan ook echt ontmoeten. In dit kamp worden we klaargemaakt voor het leven in Indonesië, maar alles lijkt nu nog zo onrealistisch. Als we zomenteen met onze gastfamilies thuis aankomen wordt het pas écht echt.

We gaan nu ontbijten (rijst met groenten, hhmmmm) dus ik zal later nog meer schrijven en ook foto's plaatsen!

Hallo lieve lezers,


Welkom op mijn blog!

 Mijn naam is Annélène Lammers en ik ben 16 jaar oud. Ik woon in Hoofddorp en heb net mijn vierde jaar vwo op mijn school de KSH afgerond.

Komend schooljaar ga ik voor een jaar op uitwisseling naar het warme en zonnige Indonesië met de organisatie AFS (American Field Service). De reden dat ik deze blog schrijf, is om jullie hier in Nederland op de hoogte te houden van mijn ervaringen in Indonesië.

Een maand geleden kreeg ik te horen dat AFS een gastfamilie voor mij had gevonden. Ik kom in een gezin met drie zusjes, een broer en een broertje, heel gezellig dus! Mijn gastouders zien er op de foto die ik opgestuurd heb gekregen ook erg vriendelijk uit. De stad waar ik ga wonen heet Tangerang Selatan, dit ligt in de regio Jakarta. Mijn school ligt 6 km van mijn huis vandaan en ik ga erheen achterop de scooter of met het openbaar vervoer. Mijn school begint dagelijks om 7:00, dat zal wel even wennen zijn!

Over 9 dagen is het al zover... toen ik mij 3 maanden geleden voor deze uitwisseling inschreef leek het nog zo ver weg, maar nu kan ik de dagen aftellen!

Deze week ga ik naar de Indonesische ambassade in Den Haag om de puntjes op de i te zetten voor mijn visa. Dan is alles helemaal geregeld en kan mijn avontuur beginnen! :D

xxAnnélène