3 bulan di Indonesia, 3 maanden in Indonesië

Het is nu wel een erg lange tijd weer geleden dat ik via deze blog wat van mij laat horen… ik weet het (: Toen ik vertelde aan ex exchange students dat ik een blog wilde gaan bij houden, wensten zij mij veel succes. Wanneer je een uitwisseling doet is een blog in het begin heel leuk, exciting en alles, maar na verloop van tijd vergeet je het omdat je minder met thuis bezig gaat zijn en je meer gaat focussen op het leven hier. Dit is ook een reden dat ik niet meer zoveel schrijf. Nu ik zo’n 3 maanden in Indonesië leef, leef ik hier ook echt. Ik ben met mijn hoofd steeds minder in Nederland; maar dat wil niet zeggen dat ik jullie vergeet… Af en toe mis ik thuis, Nederland echt… Ik heb een aantal momenten gehad dat ik heimwee als nooit eerder heb ervaren, maar gelukkig waren mijn vrienden, mijn familie hier en mijn leraren er voor mij.

Een vriendin van mij vertelde mij dit: “Je gevoel van heimwee is terecht, je bent voor een lange tijd gescheiden van jouw ‘thuis thuis’ en familie, maar het is beter om afleiding te zoeken. Nu mis je misschien thuis, ben je daar veel mee bezig en voel je je verdrietig, maar je kan je beter focussen op het genieten van het hier zijn. Want wanneer je weer in Nederland bent weet ik zeker dat je het leven hier zult gaan missen, want je hebt het hier goed voor elkaar. Geniet nu van het hier zijn en ga er 100% voor, dan zal je later geen spijt hebben. Over 8 maanden keer je weer terug naar je normale leventje in Nederland en dan kun je vol trots terug kijken op jouw jaar hier. Geniet van het hier zijn; een jaar klinkt misschien lang, maar het vliegt voorbij…”

Deze woorden hebben mij geïnspireerd om elke keer uit die sleur van heimwee te komen, het helpt mij echt. Het is ook goed te realiseren dat mijn leven hier maar voor tijdelijk is, wat een erg vreemd idee is. In deze drie maanden heb ik weer zoveel nieuws geleerd, gezien en vele nieuwe mensen leren kennen. Elke avond als ik in bed lig neem ik een moment om mij te realiseren hoe dankbaar ik voor alles ben. Dat ik de mogelijkheid heb om een jaar hier te zijn en deze ervaring te kunnen hebben, ik blijf het zeggen… ik val in herhaling, ik weet het. Maar het is echt echt waar.

Maar goed, ik denk dat jullie misschien wel nieuwsgierig zijn naar meer (: Hhhmm laat ik beginnen met mijn verjaardag, een maand geleden. Dit was een dag om nooit te vergeten, de leukste verjaardag van mijn leven. Toen ik wakker werd hing er een vreemde, geheimzinnige sfeer thuis. Iedereen probeerde een verassing te verbergen maar ik kon het al in hun ogen lezen, echt heel schattig haha. Toen ik aan mijn ontbijt zat kwam mijn familie met z’n alle met een mooie taart aanlopen en ze zongen een Indonesisch verjaardags liedje voor mij, zo lief! Diezelfde geheimzinnige sfeer hing in school toen ik aankwam. Mijn klasgenootjes probeerden mij af te leiden en mij weg van de klas te houden. Ze hadden het schoolbord mooi versierd en hadden ook een taart voor mij meegebracht… mijn hartje smolt. Na school ging ik niet naar huis om mijn verjaardag met mijn familie te vieren, want ik had een andere activiteit. Na school ging ik met ons schoolkoor naar een theater om op te treden; musikalisasi puisi. Dat wil zeggen dat we van bestaande Indonesische poëzie een liedje maken en dat dan zingen. Ik vind dit een heel erg leuke manier om de taal van Indonesië te leren. Die dag vierde ik dus mijn verjaardag met mijn familie en vrienden én stond ik die avond in theater <3 Echt een super dagje. Maar wat normaal een traditie is onder de mensen in Indonesië als het iemand zijn verjaardag is, is dat de jarige job een bad van koffie, meel en rauwe eieren krijgt. Wekelijks hoor ik gegil in de school en zie ik mensen rennen, dit is omdat de vieze jarige dan zijn vrienden achterna rent om ze een liefdevolle knuffel te geven. Maar ik had mijn vrienden vriendelijk verzocht mij deze traditie te besparen omdat ik die avond in theater zou staan en haar vol koffie, meel en rauwe eieren dan niet zo’n leuk idee is. Ik was ook zo trots op mijzelf dat ik die avond een heel liedje in Bahasa Indonesia kon zingen. Want 5 dagen voor die dag had de ‘musikalisasi puisi’ groep mij gevraagd of ik mee wilde doen. Ik had dus 5 dagen de tijd om dat liedje te leren, wat in het begin onmogelijk voor mij leek. Maar ik ging de uitdaging aan en heb elke dag geoefend.

 Het was niet zo makkelijk omdat het voor mij erg lastig is een liedje te zingen in een taal die ik nog niet goed beheers. Maar na elke dag oefenen en het liedje tien tallen keren luisteren was het mij gelukt.

Na dit optreden had die muziek groep mij weer uitgenodigd om mee te doen met een optreden, maar deze keer gaven zij mij 3 nieuwe liedjes en 2 weken de tijd om ze in te studeren… Ik maakte er een schema voor en oefende hard, maar het was vrij gecompliceerd… De dag van het optreden zelf wist ik de tekst van de poëzie nog niet helemaal en raakte ik in de stress. Mijn vrienden van de muziek groep begrepen niet waarom ik het niet kon, waarom het mij niet was gelukt die liedjes te leren. Ik probeerde aan ze uit te leggen dat het lastig is liedjes te leren in een taal die je nog niet helemaal beheerst, maar nog steeds zagen zij het probleem niet in. Op dat moment besloot ik hen de opdracht te geven om een Nederlands liedje (dochters- Marco Borsato) te leren in één week en ze vonden het achteraf inderdaad toch een stuk moeilijker dan verwacht, haha. De mensen om mij heen hier hebben grootse verwachtingen van mij, omdat ik dé uitwisselingsstudent ben. Ik ben de aller eerste uitwisselingsstudent in de geschiedenis van mijn school hier, dus iedereen is opgewonden om mij zoveel mogelijk te laten doen, te leren en te laten zien. Maar af en toe verwachten ze wel heel veel. Elke dag hoor ik dit:  ‘Anne moet nu beter de taal van Indonesië leren’. Veel mensen zijn verveeld om mij vooruit te helpen met Engels en willen dat ik nu al zo goed als helemaal hun taal beheers, maar zover ben ik helaas nog niet… Mensen hebben hier verwachtingen van mij die ik helaas niet kan waarmake. Ze zien ook niet in dat het leren van een taal misschien ook wel meer tijd nodig heeft van 3 maanden. Als ik mij 3 maanden volledig op de taal zou storten zou ik het wel kunnen, maar de taal leren is niet het enige wat ik hier doe. Ik heb hier veel activiteiten en ik krijg elke dag zo veel nieuwe indrukken.  Af en toe zit mijn hoofd te vol en kan ik niet zo gemakkelijk de taal absorberen. Dit probeer ik constant aan mensen uit te leggen, maar ze zien het niet in. Dus dan geef ik aan hen de suggestie om eens voor een week Nederlands proberen te leren en te spreken. Ik probeer de mensen hier in te laten zien dat je als exchange student geen wonderkind bent en dat er veel veel op je afkomt elke dag. Door ze deze ‘opdrachten’ te geven probeer ik ze dit gevoel in te laten zien waardoor we elkaar (hopelijk) beter kunnen begrijpen.

Maar naar mijn mening gaat mijn vooruitgang wat de taal betreft wel goed. Ik begrijp al vrij veel en krijg steeds meer mee waar mijn vrienden het op school over hebben, dit geeft mij ook meer aansluiting met ze. Nu ik de taal leer heb ik het gevoel dat ik ook veel meer over de mensen en over de cultuur kan leren. Mensen waarderen het ook heel erg als ik probeer hun taal te spreken. Setiap hari sabtu siang, elke zaterdagmiddag, heb ik Bahasa Indonesia les bersama, samen met, de andere uitwisselingsstudenten in de regio Jakarta. Vrijwilligers van AFS Indonesia, regio Jakarta, helpen ons vooruit om onze taal skills te verbeteren. De vrijwilligers zijn hele leuke mensen die zelf ook in het verleden een ervaring hebben met het op uitwisseling gaan. Zij snappen hoe wij ons voelen en weten ons op de juiste manier te helpen.

 Wat ik leuk vind aan het leven hier is dat geen enkele dag hetzelfde is. Elke dag gebeurt er wel iets totaal onverwachts, geen dag is volledig uit te stippelen; ook omdat Indonesiërs heel erg van spontaniteit houden. Ze zijn niet echt van de planning en van de tijd. Mijn klasgenoten hebben nog nooit een agenda gebruikt en keken verbaasd op toen ze zagen dat ik mijn weken wel uitstippel in mijn agenda. Ik begin ook steeds meer Indonesisch te worden. Ik ben al een stuk minder gestrest over tijd en alles, dat is een hele opluchting. Mensen maken zich niet druk als je een half uur of een uur later bent dan gepland. Ik merk dat ik over het algemeen sowieso een stuk minder gestrest ben. In Nederland streste ik veel over school en andere dingen, maar hier hoef ik ook niet perse te presteren op school. Ik moet wel meedoen met de les en het proberen te begrijpen maar ik hoef hier niet goede cijfers te halen om mee te nemen terug naar Nederland. Het gaat meer om de inzet en door op te letten in de les pik ik ook meer van de taal op en leer ik elke dag ook weer nieuwe dingen. Maar echt de les volgen kan ik nog niet…

Ik zit nu in de klas deze blog te schrijven. Ik zou graag aan jullie willen laten zien waar ik nu ben en hoe ik mij nu in deze omgeving voel, maar dat gaat een beetje moeilijk. Ik kan het wel proberen te omschrijven voor jullie. Guru fisikia saya, mijn natuurkunde leraar, staat nu aan de klas nieuwe stof uit te leggen. De meeste van mijn klasgenoten doen mee, sommigen slapen en de anderen werken voor zichzelf of doen iets anders waarvan ik niet weet wat het is. We zitten aan houten oncomfortabele stoelen met een bureau die eigenlijk te laag voor mij is waardoor ik altijd heel ongemakkelijk aan mijn tafel zit. Ow mijn docente loopt nu weg. Mijn klasgenootjes heffen weer hun stemmen maar gaan wel verder met hun werk. Het is nu 9:30 en we zijn op school sinds 7:00. Het is alweer erg warm in de klas, maar gelukkig hebben we sinds een aantal weken één ventilator in de klas. Nu loopt mijn docente weer de klas in en betalen een aantal klasgenootjes voor hun straf: De vorige les waren zij niet aanwezig in de les en het gevolg hiervan is dat zij de les erna voor de hele klas eten moeten meenemen, dat wordt zo meteen uitgedeeld. Ik vind dat natuurlijk helemaal niet erg J haha.

Het is over het algemeen bekend dat uitwisselingsstudenten tijdens hun uitwisselingsjaar aankomen in gewicht. De naam AFS van de uitwisselingsorganisatie staat ook wel voor: ‘Another Fat Student’. Maar die ketting wil ik doorbreken. Dit jaar heb ik als doel om goed voor mijn lichaam te zorgen, gezond te eten en genoeg te bewegen. Het geeft mij een goed gevoel en ik voel mij een stuk fitter dan de meeste mensen om mij heen. Over het algemeen zijn Indonesiërs namelijk niet zo heel erg actief naam mijn idee. Voor de kortste afstanden lopen zij niet maar pakken zij liever de scooter of motor. Het is af en toe ook wel meer gevaarlijk om te lopen of om te fietsen hier. Ik heb een keer samen met een vriend gefietst van zijn huis naar een Mall, maar fietsen hier is iets heel anders dan in Nederland. Hier zijn er nauwelijks tot geen fietspaden en wordt er niet zoveel rekening gehouden met fietsers.

Ooh mijn leraar wil nu dat ik mijn computer weg doe... Laat me alsjeblieft weten wat jullie van mijn blog vinden! Als jullie vragen hebben kun je ze altijd als reactie plaatsen! Ik beantwoord ze graag!

Heeeel veel liefs hier vanuit Indonesië,

xxAnnélène