Ik ben thuis!

Hallo lieve lezers,

Mijn leven in Indonesië is nu dan echt begonnen. Gisteren was het einde van mijn introductie kamp en moest ik afscheid nemen van mijn vrienden... In deze vijf dagen zijn we best close geworden en dat maakte het afscheid best moeilijk.
Mijn papi en mijn broer Jumhur kwamen mij ophalen met de auto. Een maand geleden kreeg ik voor het eerst via social media contact met Jumhur. Het was echt heel erg leuk om hem voor het eerst in het echt te zien en te spreken! Mijn papi is ook echt een hele aardige man met een hele leuke aanstekelijke lach. Mijn mami is een hele lieve vrouw, een echte moeder. Mijn broertje Royhan en mijn zusjes Yara, Alsha en Jihan zijn echt super lief. Het contact is niet altijd even makkelijk doordat mijn Bahasa Indonesia nog niet zo goed is en doordat zij nauwelijks tot geen Engels kunnen. Dit is een goede reden voor mij om aan mijn Bahasa Indonesia te werken dus! (:
Ik had cadeautjes uit Nederland meegenomen voor mijn familie (halve inhoud van mijn koffer).      Ze waren zo dankbaar voor alles wat ik voor ze had meegenomen, vooral de stroopwafels vinden ze erg lekker. De zak drop hebben ze nog niet geopend... ik ben erg benieuwd wat ze daarvan zullen vinden!
Het huis zelf vind ik ook heel erg mooi! Ik heb een eigen kamer met een mooi bed, een bureau en een kast. Gelukkig heb ik ook een airconditioning in mijn kamer! Ik word dan 's ochtends misschien wel wakker zonder stem, maar het maakt de temperatuur op mijn kamer wel een stuk aangenamer om te slapen. Ik word wel helemaal lek geprikt door de muggen hier. In Nederland had ik anti-muggen spul gekocht, maar ze blijven mij lekker vinden. Gelukkig hebben mijn ouders nog wel wat anders wat hopelijk wel gaat werken!

Er zijn wel een paar dingen waar ik nog wel echt even aan moet wennen:
Het toilet is anders dan in Nederland. In Indonesië is het 'hurk' toilet' of ook wel 'squad' toilet erg populair. Ze gebruiken ook geen toiletpapier, maar een waterspuit of ze scheppen water uit een emmer met een waterschepje. Ik ben er nog niet echt helemaal over uit hoe die schep nou te gebruiken... haha. De meest gebruikelijke douche is ook gewoon een bak water met een waterschepje. Er is ook geen warm water. Maar geloof me; dat wil je hier ook gewoon niet. Met dit warme weer is een koude douche héérlijk!
Hier thuis hebben ze ook twee werksters. In Indonesië is dat heel gebruikelijk. Sommige huishoudens hebben meer dan vijf werksters. Toen ik voor het eerst het huis binnenstapte ontmoette ik onze werkster. Eerst dacht ik dat zij een van mijn zusjes was... Maar het blijkt dat zij onze werkster is; ze is slechts vijftien jaar oud, dat voelt heel erg onwennig. Het idee dat ik haar mijn vuile was moet geven en dat ik haar mijn bord en bestek moet laten wassen is heel vreemd... Ze kan geen Engels en is heel verlegen. Maar door middel van Google Translate kan ik een beetje met haar praten.
Waar ik ook nog aan moet wennen is het verkeer; het is echt heel chaotisch! Alles rijd kriskras door elkaar en je word van links en rechts ingehaald door andere auto's of door een van de véle scooters. Oh over scooters gesproken; vanaf volgende week maandag ga ik naar school! Ik ga bij mijn zusje Yara achterop de scooter om daar te komen. Ik vind het best wel spannend, alles daar is in Bahasa Indonesia. Ik zit ook bij Yara in de klas, dat voelt gelukkig wel heel vertrouwd.

Maar ik ga nu weer thuis socializen. Als jullie vragen hebben kun je ze altijd op mijn blog achterlaten zodat ik ze kan beantwoorden! (: Tot de volgende blog!

xxAnnélène Lammers