Hallo lieve lezers,
Sorry voor mijn late verslag van mijn vertrek en eerste dagen. De laatste dagen waren zo vol en druk dat ik er gewoon niet aan toe ben gekomen om aan mijn blog te werken.
Maar nu even wat anders dan mijn excuses. Ik wil jullie graag vertellen hoe erg ik het hier naar mijn zin heb... Mijn eerste 5 dagen hier in Indonesië breng ik in het AFS welkomstkamp door. De vrijwillige begeleiders zijn allemaal jongeren die hier uit de omstreken komen. Sommigen hebben ook zelf een uitwisseling gedaan. Sommigen ook niet, maar die vinden het gewoon heel leuk om ons te begeleiden en helpen tijdens deze dagen.
Het welkomstkamp is puur ter voorbereiding op ons leven in Indonesië. We hebben lessen Bahasa Indonesia (de taal van Indonesië) gehad om al een beetje een basis te hebben.
Kamu dari mana? Waar kom je vandaan?
Saya dari Belanda. Ik kom uit Nederland
Nama kamu? Wat is jouw naam?
Nama saya Annélène. Mijn naam is Annélène
Kamu tinggal di mana? Waar woon je?
Saya tinggal di Tangerang Selatan. Ik woon in Tangerang Selatan (mijn nieuwe woonplaats)
Dit waren de eerste zinnen die wij leerden. Gisteren kregen wij de opdracht de straat op te gaan en lokale bewoners deze vragen te stellen. De drempel om iemand aan te spreken die niet dezelfde taal spreekt, is vrij hoog. Maar wanneer je over die drempel stapt en daarmee uit je comfortzone stapt, voel je je erna wel trots.
We kregen ook lessen in de Indonesische gebruiken. Door middel van oefeningen proberen de vrijwilligers ons in te laten zien hoe de mensen hier zijn en leven. Ze laten ons de verschillen inzien tussen de cultuur hier en die bij ons thuis en hoe ermee om te gaan.
Ik ben hier samen met zo'n 40 andere jongeren. Het is een heel erg leuke groep met veel verschillende culturen. Maar we hebben allemaal iets gemeen: we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Voor één schooljaar verlaten wij ons vertrouwde thuis en gaan wij dit avontuur aan. Morgen gaan wij ieder naar ons eigen gastgezin. Ik vind het wel heel erg spannend! Voor een maand heb ik contact met ze gehad en nu ga ik ze dan ook echt ontmoeten. In dit kamp worden we klaargemaakt voor het leven in Indonesië, maar alles lijkt nu nog zo onrealistisch. Als we zomenteen met onze gastfamilies thuis aankomen wordt het pas écht echt.
We gaan nu ontbijten (rijst met groenten, hhmmmm) dus ik zal later nog meer schrijven en ook foto's plaatsen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten